PayPal-donate (Wiki).png
O ile nie zaznaczono inaczej, prawa autorskie zamieszczonych materiałów należą do Jana Woreczko & Wadi.

(Unless otherwise stated, the copyright of the materials included belong to Jan Woreczko & Wadi.)


Szablon:Lauretta (2006)

Z Wiki.Meteoritica.pl

(Różnice między wersjami)
m
m
 
(Nie pokazano 1 wersji pomiędzy niniejszymi.)
Linia 5: Linia 5:
'''Opis:'''<ref>ze wsparciem [[OpenAI|ChatGPT]]</ref> '''''Meteorites and the Early Solar System II''''', pod redakcją Dante S.&nbsp;Lauretta i&nbsp;Harry Y. McSween&nbsp;Jr., stanowi kompleksową syntezę współczesnej wiedzy z&nbsp;zakresu meteorytyki, kosmochemii i&nbsp;planetologii, integrując wyniki badań petrologicznych, mineralogicznych, geochemicznych, izotopowych oraz geochronologicznych dotyczących najstarszych materiałów Układu Słonecznego. Monografia przedstawia meteoryty jako archiwa procesów fizykochemicznych zachodzących od etapu kondensacji materii w&nbsp;mgławicy protosłonecznej, poprzez akrecję planetozymali, ich ewolucję termiczną i&nbsp;chemiczną, aż po procesy kolizyjne prowadzące do fragmentacji ciał macierzystych i&nbsp;transportu materiału do przestrzeni międzyplanetarnej.
'''Opis:'''<ref>ze wsparciem [[OpenAI|ChatGPT]]</ref> '''''Meteorites and the Early Solar System II''''', pod redakcją Dante S.&nbsp;Lauretta i&nbsp;Harry Y. McSween&nbsp;Jr., stanowi kompleksową syntezę współczesnej wiedzy z&nbsp;zakresu meteorytyki, kosmochemii i&nbsp;planetologii, integrując wyniki badań petrologicznych, mineralogicznych, geochemicznych, izotopowych oraz geochronologicznych dotyczących najstarszych materiałów Układu Słonecznego. Monografia przedstawia meteoryty jako archiwa procesów fizykochemicznych zachodzących od etapu kondensacji materii w&nbsp;mgławicy protosłonecznej, poprzez akrecję planetozymali, ich ewolucję termiczną i&nbsp;chemiczną, aż po procesy kolizyjne prowadzące do fragmentacji ciał macierzystych i&nbsp;transportu materiału do przestrzeni międzyplanetarnej.
-
Publikacja szczegółowo omawia termodynamiczne i kinetyczne uwarunkowania kondensacji faz wysokotemperaturowych oraz frakcjonowania pierwiastków ogniotrwałych, umiarkowanie lotnych i&nbsp;lotnych w&nbsp;dysku protoplanetarnym. Analizie poddano genezę i&nbsp;ewolucję inkluzji bogatych w&nbsp;wapń i&nbsp;glin (CAIs – ''Calcium–Aluminum-rich Inclusion''), chondr, agregatów ameboidalnego oliwinu (AOAs – ''Amoeboid Olivine Aggregate'') oraz drobnoziarnistej matrycy chondrytowej jako kluczowych komponentów pierwotnej materii planetarnej. Szczególną uwagę poświęcono procesom topnienia, krystalizacji, dyfuzji pierwiastków, metamorfizmu termicznego, alteracji hydrotermalnej i metamorfizmu uderzeniowego, które determinują teksturę, mineralogię oraz skład chemiczny meteorytów. Omawiane są również mechanizmy dyferencjacji planetozymali, obejmujące segregację faz metalicznych i&nbsp;siarczkowych, powstawanie jąder Fe–Ni, ewolucję zbiorników krzemianowych oraz procesy krystalizacji frakcyjnej i&nbsp;częściowego przetapiania.
+
Publikacja szczegółowo omawia termodynamiczne i kinetyczne uwarunkowania kondensacji faz wysokotemperaturowych oraz frakcjonowania pierwiastków ogniotrwałych, umiarkowanie lotnych i&nbsp;lotnych w&nbsp;dysku protoplanetarnym. Analizie poddano genezę i&nbsp;ewolucję inkluzji bogatych w&nbsp;wapń i&nbsp;glin (CAIs – ''Calcium-Aluminum-rich Inclusion''), chondr, agregatów ameboidalnego oliwinu (AOAs – ''Amoeboid Olivine Aggregate'') oraz drobnoziarnistej matrycy chondrytowej jako kluczowych komponentów pierwotnej materii planetarnej. Szczególną uwagę poświęcono procesom topnienia, krystalizacji, dyfuzji pierwiastków, metamorfizmu termicznego, alteracji hydrotermalnej i metamorfizmu uderzeniowego, które determinują teksturę, mineralogię oraz skład chemiczny meteorytów. Omawiane są również mechanizmy dyferencjacji planetozymali, obejmujące segregację faz metalicznych i&nbsp;siarczkowych, powstawanie jąder Fe-Ni, ewolucję zbiorników krzemianowych oraz procesy krystalizacji frakcyjnej i&nbsp;częściowego przetapiania.
Istotnym elementem monografii jest kompleksowa charakterystyka systematyki meteorytów w oparciu o&nbsp;kryteria petrologiczne, mineralogiczne, geochemiczne i&nbsp;izotopowe. Szczegółowo przedstawiono klasyfikację chondrytów zwyczajnych, węglistych i&nbsp;enstatytowych, achondrytów prymitywnych i&nbsp;zróżnicowanych, meteorytów żelaznych oraz kamienno-żelaznych, analizując ich powiązania genetyczne z&nbsp;określonymi typami planetoid oraz stopniem ewolucji ciał macierzystych. Omówiono skład faz metalicznych (kamacyt, taenit, plessyt), siarczkowych (troilit, pentlandyt) oraz krzemianowych, ze szczególnym uwzględnieniem oliwinów, orto- i&nbsp;klinopiroksenów, plagioklazów oraz minerałów akcesorycznych, których skład chemiczny odzwierciedla przebieg procesów magmowych i&nbsp;metamorfizmu.
Istotnym elementem monografii jest kompleksowa charakterystyka systematyki meteorytów w oparciu o&nbsp;kryteria petrologiczne, mineralogiczne, geochemiczne i&nbsp;izotopowe. Szczegółowo przedstawiono klasyfikację chondrytów zwyczajnych, węglistych i&nbsp;enstatytowych, achondrytów prymitywnych i&nbsp;zróżnicowanych, meteorytów żelaznych oraz kamienno-żelaznych, analizując ich powiązania genetyczne z&nbsp;określonymi typami planetoid oraz stopniem ewolucji ciał macierzystych. Omówiono skład faz metalicznych (kamacyt, taenit, plessyt), siarczkowych (troilit, pentlandyt) oraz krzemianowych, ze szczególnym uwzględnieniem oliwinów, orto- i&nbsp;klinopiroksenów, plagioklazów oraz minerałów akcesorycznych, których skład chemiczny odzwierciedla przebieg procesów magmowych i&nbsp;metamorfizmu.
-
Znacząca część opracowania poświęcona została geochemii pierwiastków głównych, śladowych i ultraśladowych{{!trace elements|}}, obejmującej zachowanie pierwiastków syderofilnych, litofilnych i&nbsp;chalkofilnych podczas kondensacji, segregacji metal–krzemian, krystalizacji frakcyjnej oraz częściowego topnienia. Szczegółowo analizowane są współczynniki podziału (''partition coefficients''), procesy kompatybilności i&nbsp;niekompatybilności pierwiastków oraz ich redystrybucja pomiędzy fazami metalicznymi, siarczkowymi i&nbsp;krzemianowymi. Szczególną rolę przypisano wysokosyderofilnym pierwiastkom (HSE – ''Highly Siderophile Elements''), takim jak iryd, osm, ren, ruten, rod, platyna i&nbsp;pallad, których koncentracje i&nbsp;wzajemne relacje stanowią podstawę rekonstrukcji procesów segregacji jądra, krystalizacji jąder planetozymali oraz klasyfikacji chemicznej meteorytów żelaznych. Analogicznie omówiono wykorzystanie pierwiastków ziem rzadkich (REE – ''Rare Earth Elements''){{!REE|}}, anomalii europowej i&nbsp;cerowej oraz znormalizowanych rozkładów chondrytowych do interpretacji procesów magmowych, stopnia częściowego topnienia oraz ewolucji zbiorników geochemicznych.
+
Znacząca część opracowania poświęcona została geochemii pierwiastków głównych, śladowych i ultraśladowych{{!trace elements|}}, obejmującej zachowanie pierwiastków syderofilnych, litofilnych i&nbsp;chalkofilnych podczas kondensacji, segregacji metal-krzemian, krystalizacji frakcyjnej oraz częściowego topnienia. Szczegółowo analizowane są współczynniki podziału (''partition coefficients''), procesy kompatybilności i&nbsp;niekompatybilności pierwiastków oraz ich redystrybucja pomiędzy fazami metalicznymi, siarczkowymi i&nbsp;krzemianowymi. Szczególną rolę przypisano wysokosyderofilnym pierwiastkom (HSE – ''Highly Siderophile Elements''){{!HSE|}}, takim jak iryd, osm, ren, ruten, rod, platyna i&nbsp;pallad, których koncentracje i&nbsp;wzajemne relacje stanowią podstawę rekonstrukcji procesów segregacji jądra, krystalizacji jąder planetozymali oraz klasyfikacji chemicznej meteorytów żelaznych. Analogicznie omówiono wykorzystanie pierwiastków ziem rzadkich (REE – ''Rare Earth Elements''){{!REE|}}, anomalii europowej i&nbsp;cerowej oraz znormalizowanych rozkładów chondrytowych do interpretacji procesów magmowych, stopnia częściowego topnienia oraz ewolucji zbiorników geochemicznych.
-
Szczególny nacisk położono na zastosowanie geochemii izotopowej i&nbsp;radiometrycznej geochronologii w&nbsp;rekonstrukcji chronologii wczesnego Układu Słonecznego. Monografia przedstawia podstawy funkcjonowania systemów izotopowych U–Pb, Pb–Pb, Rb–Sr, Sm–Nd, Lu–Hf, Re–Os oraz Hf–W, a&nbsp;także krótkotrwałych układów <sup>26</sup>Al–<sup>26</sup>Mg, <sup>53</sup>Mn–<sup>53</sup>Cr i <sup>182</sup>Hf–<sup>182</sup>W{{!SLRs|}}, umożliwiających określenie czasu kondensacji, akrecji, różnicowania oraz krystalizacji planetozymali z&nbsp;rozdzielczością rzędu pojedynczych milionów lat. Szczegółowo omówiono również znaczenie anomalii nukleosyntetycznych oraz frakcjonowania izotopów stabilnych tlenu{{!oxygen isotopic|}}, chromu, tytanu, molibdenu i&nbsp;wolframu jako wskaźników heterogeniczności presolarnej materii oraz procesów mieszania rezerwuarów w&nbsp;dysku protoplanetarnym.
+
Szczególny nacisk położono na zastosowanie geochemii izotopowej i&nbsp;radiometrycznej geochronologii w&nbsp;rekonstrukcji chronologii wczesnego Układu Słonecznego. Monografia przedstawia podstawy funkcjonowania systemów izotopowych U-Pb, Pb-Pb, Rb-Sr, Sm-Nd, Lu-Hf, Re-Os oraz Hf-W, a&nbsp;także krótkotrwałych układów <sup>26</sup>Al-<sup>26</sup>Mg, <sup>53</sup>Mn-<sup>53</sup>Cr i&nbsp;<sup>182</sup>Hf-<sup>182</sup>W{{!SLRs|}}, umożliwiających określenie czasu kondensacji, akrecji, różnicowania oraz krystalizacji planetozymali z&nbsp;rozdzielczością rzędu pojedynczych milionów lat. Szczegółowo omówiono również znaczenie anomalii nukleosyntetycznych oraz frakcjonowania izotopów stabilnych tlenu{{!oxygen isotopic|}}, chromu, tytanu, molibdenu i&nbsp;wolframu jako wskaźników heterogeniczności presolarnej materii oraz procesów mieszania rezerwuarów w&nbsp;dysku protoplanetarnym.
Monografia kończy się omówieniem implikacji wyników badań meteorytów dla modeli ewolucji Układu Słonecznego, zestawiając dane laboratoryjne z&nbsp;obserwacjami spektroskopowymi planetoid, komet i&nbsp;pyłu międzyplanetarnego oraz wynikami misji kosmicznych. Dzięki interdyscyplinarnemu ujęciu, obejmującemu petrologię eksperymentalną, geochemię pierwiastków i&nbsp;izotopów, mineralogię, termodynamikę procesów wysokotemperaturowych oraz planetologię porównawczą, publikacja stanowi podstawowe dzieło referencyjne dla badań nad genezą i&nbsp;ewolucją materii planetarnej oraz pozostaje jednym z&nbsp;najczęściej cytowanych opracowań w&nbsp;światowej literaturze kosmochemicznej.
Monografia kończy się omówieniem implikacji wyników badań meteorytów dla modeli ewolucji Układu Słonecznego, zestawiając dane laboratoryjne z&nbsp;obserwacjami spektroskopowymi planetoid, komet i&nbsp;pyłu międzyplanetarnego oraz wynikami misji kosmicznych. Dzięki interdyscyplinarnemu ujęciu, obejmującemu petrologię eksperymentalną, geochemię pierwiastków i&nbsp;izotopów, mineralogię, termodynamikę procesów wysokotemperaturowych oraz planetologię porównawczą, publikacja stanowi podstawowe dzieło referencyjne dla badań nad genezą i&nbsp;ewolucją materii planetarnej oraz pozostaje jednym z&nbsp;najczęściej cytowanych opracowań w&nbsp;światowej literaturze kosmochemicznej.

Aktualna wersja na dzień 18:00, 29 cze 2026

Lauretta Dante S., McSween Harry Y., (2006), Meteorites and the Early Solar System II, University of Arizona Press, 2006. ISBN 978-0-8165-2562-1. Plik aDs; plik PDFs.



Opis:[1] Meteorites and the Early Solar System II, pod redakcją Dante S. Lauretta i Harry Y. McSween Jr., stanowi kompleksową syntezę współczesnej wiedzy z zakresu meteorytyki, kosmochemii i planetologii, integrując wyniki badań petrologicznych, mineralogicznych, geochemicznych, izotopowych oraz geochronologicznych dotyczących najstarszych materiałów Układu Słonecznego. Monografia przedstawia meteoryty jako archiwa procesów fizykochemicznych zachodzących od etapu kondensacji materii w mgławicy protosłonecznej, poprzez akrecję planetozymali, ich ewolucję termiczną i chemiczną, aż po procesy kolizyjne prowadzące do fragmentacji ciał macierzystych i transportu materiału do przestrzeni międzyplanetarnej.

Publikacja szczegółowo omawia termodynamiczne i kinetyczne uwarunkowania kondensacji faz wysokotemperaturowych oraz frakcjonowania pierwiastków ogniotrwałych, umiarkowanie lotnych i lotnych w dysku protoplanetarnym. Analizie poddano genezę i ewolucję inkluzji bogatych w wapń i glin (CAIs – Calcium-Aluminum-rich Inclusion), chondr, agregatów ameboidalnego oliwinu (AOAs – Amoeboid Olivine Aggregate) oraz drobnoziarnistej matrycy chondrytowej jako kluczowych komponentów pierwotnej materii planetarnej. Szczególną uwagę poświęcono procesom topnienia, krystalizacji, dyfuzji pierwiastków, metamorfizmu termicznego, alteracji hydrotermalnej i metamorfizmu uderzeniowego, które determinują teksturę, mineralogię oraz skład chemiczny meteorytów. Omawiane są również mechanizmy dyferencjacji planetozymali, obejmujące segregację faz metalicznych i siarczkowych, powstawanie jąder Fe-Ni, ewolucję zbiorników krzemianowych oraz procesy krystalizacji frakcyjnej i częściowego przetapiania.

Istotnym elementem monografii jest kompleksowa charakterystyka systematyki meteorytów w oparciu o kryteria petrologiczne, mineralogiczne, geochemiczne i izotopowe. Szczegółowo przedstawiono klasyfikację chondrytów zwyczajnych, węglistych i enstatytowych, achondrytów prymitywnych i zróżnicowanych, meteorytów żelaznych oraz kamienno-żelaznych, analizując ich powiązania genetyczne z określonymi typami planetoid oraz stopniem ewolucji ciał macierzystych. Omówiono skład faz metalicznych (kamacyt, taenit, plessyt), siarczkowych (troilit, pentlandyt) oraz krzemianowych, ze szczególnym uwzględnieniem oliwinów, orto- i klinopiroksenów, plagioklazów oraz minerałów akcesorycznych, których skład chemiczny odzwierciedla przebieg procesów magmowych i metamorfizmu.

Znacząca część opracowania poświęcona została geochemii pierwiastków głównych, śladowych i ultraśladowych[2], obejmującej zachowanie pierwiastków syderofilnych, litofilnych i chalkofilnych podczas kondensacji, segregacji metal-krzemian, krystalizacji frakcyjnej oraz częściowego topnienia. Szczegółowo analizowane są współczynniki podziału (partition coefficients), procesy kompatybilności i niekompatybilności pierwiastków oraz ich redystrybucja pomiędzy fazami metalicznymi, siarczkowymi i krzemianowymi. Szczególną rolę przypisano wysokosyderofilnym pierwiastkom (HSE – Highly Siderophile Elements)[3], takim jak iryd, osm, ren, ruten, rod, platyna i pallad, których koncentracje i wzajemne relacje stanowią podstawę rekonstrukcji procesów segregacji jądra, krystalizacji jąder planetozymali oraz klasyfikacji chemicznej meteorytów żelaznych. Analogicznie omówiono wykorzystanie pierwiastków ziem rzadkich (REE – Rare Earth Elements)[4], anomalii europowej i cerowej oraz znormalizowanych rozkładów chondrytowych do interpretacji procesów magmowych, stopnia częściowego topnienia oraz ewolucji zbiorników geochemicznych.

Szczególny nacisk położono na zastosowanie geochemii izotopowej i radiometrycznej geochronologii w rekonstrukcji chronologii wczesnego Układu Słonecznego. Monografia przedstawia podstawy funkcjonowania systemów izotopowych U-Pb, Pb-Pb, Rb-Sr, Sm-Nd, Lu-Hf, Re-Os oraz Hf-W, a także krótkotrwałych układów 26Al-26Mg, 53Mn-53Cr i 182Hf-182W[5], umożliwiających określenie czasu kondensacji, akrecji, różnicowania oraz krystalizacji planetozymali z rozdzielczością rzędu pojedynczych milionów lat. Szczegółowo omówiono również znaczenie anomalii nukleosyntetycznych oraz frakcjonowania izotopów stabilnych tlenu[6], chromu, tytanu, molibdenu i wolframu jako wskaźników heterogeniczności presolarnej materii oraz procesów mieszania rezerwuarów w dysku protoplanetarnym.

Monografia kończy się omówieniem implikacji wyników badań meteorytów dla modeli ewolucji Układu Słonecznego, zestawiając dane laboratoryjne z obserwacjami spektroskopowymi planetoid, komet i pyłu międzyplanetarnego oraz wynikami misji kosmicznych. Dzięki interdyscyplinarnemu ujęciu, obejmującemu petrologię eksperymentalną, geochemię pierwiastków i izotopów, mineralogię, termodynamikę procesów wysokotemperaturowych oraz planetologię porównawczą, publikacja stanowi podstawowe dzieło referencyjne dla badań nad genezą i ewolucją materii planetarnej oraz pozostaje jednym z najczęściej cytowanych opracowań w światowej literaturze kosmochemicznej.

Przypisy

  1. ^ ze wsparciem ChatGPT
  2. ^
    Iron meteorites classification (trace elements).jpg
    pierwiastki śladowe (ang. trace elements) – to pierwiastki występujące w meteorytach w stężeniach poniżej 0,1% masy, często na poziomie ppm (części na milion). Ich analiza pozwala określić pochodzenie, wiek i historię powstania meteorytów. Główne grupy pierwiastków śladowych: syderofile (ang. siderophile elements, lubiące żelazo) – mają duże powinowactwo do żelaza i koncentrują się w metalicznej części meteorytów, należą do nich m.in. iryd (Ir), platyna (Pt), osm (Os) i złoto (Au); litofile (ang. lithophile elements, lubiące skały) – wiążą się z tlenem i występują głównie w minerałach krzemianowych, przykłady: lit (Li), beryl (Be), bar (Ba), niob (Nb) oraz pierwiastki ziem rzadkich (REE); chalkofile (ang. chalcophile elements, lubiące siarkę) – tworzą związki z siarką, często obecne w troilicie, należą do nich m.in. gal (Ga), german (Ge) i antymon (Sb). Znaczenie pierwiastków śladowych: klasyfikacja meteorytów – stężenia i proporcje pierwiastków (np. Ga, Ge, Ir) umożliwiają podział meteorytów żelaznych na grupy chemiczne (np. IAB, IIAB; Woźniak (2021)); datowanie – radioaktywne izotopy pierwiastków, takich jak uran, ołów czy glin, służą do określania wieku meteorytów; badanie procesów planetarnych – skład pierwiastków śladowych dostarcza informacji o różnicowaniu wnętrz planet i historii ciał macierzystych meteorytów. Metody analizy: neutronowa analiza aktywacyjna (NAA); spektrometria mas z plazmą sprzężoną indukcyjnie (ICP-MS) (Lauretta et al. (2006); McSween et al. (2022))
  3. ^ pierwiastki silnie syderofilne (ang. highly siderophile elements, HSE) – grupa metali śladowych (ang. trace elements) wykazujących wyjątkowo wysokie powinowactwo do fazy metalicznej (Fe-Ni). Podczas procesów topnienia i dyferencjacji planetarnej preferencyjnie przechodzą z fazy krzemianowej do ciekłego metalu, więc koncentrują się w jądrach planet i planetoid. Do grupy HSE zalicza się osiem pierwiastków: ren (Re), osm (Os), iryd (Ir), ruten (Ru), rod (Rh), platyna (Pt), pallad (Pd), złoto (Au; w wielu klasyfikacjach zaliczane do HSE, choć niekiedy traktowane oddzielnie ze względu na nieco odmienne zachowanie geochemiczne). Pierwiastki HSE cechują się: bardzo wysokimi współczynnikami podziału metal-krzemian (ang. metal/silicate partition coefficients), osiągającymi wartości od 104 do nawet 107, występowaniem w meteorytach w stężeniach śladowych (ppm, ppb), dużą odpornością na wtórne procesy geochemiczne, dzięki czemu zachowują informacje o pierwotnych procesach formowania ciał planetarnych. Wykorzystywane są do: rekonstrukcji dyferencjacji planetozymali i powstawania jąder Fe-Ni, klasyfikacji chemicznej meteorytów żelaznych (Woźniak (2021)), określania stopnia częściowego topnienia i krystalizacji frakcyjnej, badania procesów segregacji faz metalicznych i siarczkowych (Lauretta et al. (2006); McSween et al. (2022))
  4. ^ pierwiastki ziem rzadkich (ang. Rare Earth Elements, REE) – grupa 17 chemicznie podobnych pierwiastków obejmująca 15 lantanowców (lantan (La), cer (Ce), prazeodym (Pr), neodym (Nd), promet (Pm), samar (Sm), europ (Eu), gadolin (Gd), terb (Tb), dysproz (Dy), holm (Ho), erb (Er), tul (Tm), iterb (Yb) i lutet (Lu)) oraz skand (Sc) i itr (Y). W kosmochemii i geochemii szczególnie często analizuje się rozkłady stężeń REE znormalizowane względem chondrytów węglistych CI (ang. CI chondrite-normalized REE patterns). Wikipedia – Metale ziem rzadkich
  5. ^ krótkożyciowe izotopy promieniotwórcze (ang. Short-lived radionuclides, SLRs) – radionuklidy o okresach półtrwania krótkich w porównaniu z wiekiem Układu Słonecznego (~4,567 mld lat), które były obecne podczas jego formowania, ale dziś już niemal całkowicie zanikły. Ich dawną obecność poznajemy po produktach rozpadu zachowanych w meteorytach. Najważniejsze SLRs w kosmochemii (w nawiasie okresy połowicznego rozpadu): 26Al (0,717 mln lat), 41Ca (0,10 mln lat), 36Cl (0,30 mln lat), 60Fe (2,6 mln lat), 63Mn (3,7 mln lat). Rozpad 26Al→26Mg był prawdopodobnie głównym źródłem ogrzewania młodych planetozymali prowadzącym do: metamorfizm chondrytów, topienie skał krzemianowych, oddzielenie jąder metalicznych, powstania meteorytów zdyferencjonowanych. Mierząc stężenie ekstremalnie krótkożyciowych izotopów promieniotwórczych (ang. extremely short-lived radioactive nuklides) w meteorycie można określić tzw. wiek ziemski okazu (ang. terrestrial age; patrz → cosmogenic isotopes), tzn. czas od spadku meteorytu na Ziemię do chwili obecnej, gdy już ustały w nim procesy wytwarzania nowych nuklidów powstających w wyniku bombardowania meteoroidu promieniowaniem kosmicznym w przestrzeni pozaziemskiej. Przykładowe ekstremalnie krótkożyciowe izotopy promieniotwórcze występujące w chondrytach zwyczajnych to: 52Mn (5,6 dni), 48V (15,97 dni), 51Cr (27,7 dni), 59Fe (44,5 dni), 58Co (70,4 dni), 56Co (77,23 dni), 46Sc (83,8 dni), 57Co (271,8 dni), 54Mn (312 dni) (patrz → Antonin  ●  Sołtmany/Badania, Laubenstein et al. 2012). Wikipedia (EN) – Cosmogenic nuclide
  6. ^
    Schmitz 2014 (oxygen isotopic compositions).jpg
    skład izotopowy tlenu (ang. oxygen isotopic compositions; Δ17O vs. δ18O) – jeden z najważniejszych parametrów wykorzystywanych do klasyfikacji meteorytów oraz identyfikacji ich ciał macierzystych. Skład izotopowy tlenu wyrażany jest względem standardu VSMOW (ang. Vienna Standard Mean Ocean Water) za pomocą parametrów δ17O i δ18O. W materiałach ziemskich i księżycowych zmiany stosunków 17O/16O i 18O/16O są kontrolowane głownie przez procesy zależne od masy (ang. mass-dependent fractionation), dlatego na wykresie δ17O względem δ18O próbki układają się wzdłuż linii zwanej ziemską linią frakcjonowania izotopowego (ang. Terrestrial Fractionation Line, TFL) o nachyleniu około 0,52–0,53. Odchylenie od tej linii opisuje parametr Δ17O. Skały pochodzące z różnych ciał macierzystych charakteryzują się odmiennymi wartościami Δ17O; materiał z Ziemi i Księżyca ma praktycznie identyczny skład izotopowy tlenu (Δ17O ≈ 0‰). W przypadku ciał zdyferencjonowanych, takich jak Mars czy (4) Vesta, próbki tworzą linie zbliżone do TFL, lecz przesunięte względem niej. Meteoryty niezdyferencjonowane, zwłaszcza chondryty, często wykazują bardziej złożone zależności, układając się wzdłuż linii o innym nachyleniu (np. ang. Carbonaceous Chondrite Anhydrous Mineral line, CCAM, o nachyleniu bliskim 1), co odzwierciedla pierwotne niejednorodności izotopowych mgławicy słonecznej oraz procesów niezależnych od masy (ang. mass-independent fractionation)
Osobiste